Böyle Bir An
– Aa, Esincim! Esin başını şakıyan sese çevirdi. Ağzı kulaklarında o yüz. Özlediği o masmavi bakışlar. Saçlarını boyamayı bırakmış. İpek gibi beyazları yakışmış. Sarıldılar. Yanında Ozan. Yine aynı mavilik. Sıra ona geldiğinde ikisi de duraksadı. Önce hangi taraftan? Bocalamalarına güldüler. Temkinle yanaklarını değdirdiler. Sonrası sessizlik. – Uzun zaman oldu, dedi Esin. Böyle bir anda başka ne denebilirdi ki? Kadın sergiden söz açtı. Esin Ozan’ın sol elini merak etti. Göremedi. Kollarını arkasında birleştirmiş. Gerildiği her an yaptığı gibi. Bu bile değişmemiş. – Şarap alır mısınız? Garson tepsiyi uzatınca Esin hemen avucunu kaldırdı. – Ben almayayım. Kadın bir adım geri attı. Esin’in ellerini tuttu. – Yoksa? Esin başını salladı. Kadın ona sıkıca sarıldı. Sesi titreyerek kulağına fısıldadı. – Ben de diyorum, bir şey farklı. Esin Ozan’la göz g...